ΑπόψειςΚοινωνία

“Μήπως λέει όλα αυτά που νιώθουμε 2 χρόνια τώρα…;;;” – Ρωτάει ο Λάμπρος Παπαδής

“Μήπως λέει όλα αυτά που νιώθουμε 2 χρόνια τώρα…;;;” , είναι ο βασικός τίτλος και παράλληλα το ερώτημα

αυτό που κυριαρχεί σαν σκέψη αλλά και σαν συμπέρασμα σε αυτό μου το άρθρο…εξηγεί ο καλός συνάδελφος και συνεργάτης Λάμπρος Παπαδής

Μήπως το τραγούδι του γνωστού καλλιτέχνη Μυθριδάτη (Να μην στα χρωστάω… ) δεν είναι απλά ένας σατιρικός αντικυβερνητικός αλλά όλα αυτά τα οποία κρύβουμε και δεν θέλουμε να πούμε ως κοινωνία και λαός 2 χρόνια τώρα..

Όλα όσα κατάντησαν μη πολιτικά ορθά και κάπως απαγορευμένα για το έκτακτο των συνθηκών…

Όλα εκείνα τα οποία μας ενοχλούν μέσα από αυτόν τον απύθμενο εγκλεισμό και περιορισμό, μέσα από όλη αυτή την επιτελική τηλεδιακυβέρνηση των ΜΜΕ που ζούμε, μέσα από τα συνεχή διαγγέλματα, τις τηλεοπτικές αναφορές απαγόρευσης, την ατομική ευθύνη που πέτα την ευθύνη από κάθε άλλον αρμό της Πολιτείας και κυρίως το έκτακτο των συνθηκών που θα με θυσίες θα ξαναέφερνε την κανονικότητα της “Ελευθερίας” και σιγά σιγά επίσημα πλέον έγινε το:

“Να μάθουμε να ζούμε με αυτό… Και μπαίνουμε σε μια νέα κανονικότητα…”.

Άραγε μας ρώτησε κανείς αν το θέλουμε αλλά γιατί να μας ρωτήσει μήπως μας ρώτησαν για την κρίση και τα Μνημόνια 12 χρόνια πριν…;;;

Μήπως αυτό το τραγούδι σήκωσε τόσους κυβερνητικούς τριγμούς γιατί πάρα πολύ απλά ξέρουν ότι το να κατεβάσουν ένα προφίλ, ένα σχόλιο και μια ανάρτηση στο διαδίκτυο είναι εύκολο και μπορεί να γίνει αφού πρώτα καταδικαστεί σε κάποιο τηλεπαράθυρο και μετά διαπομπευθεί ο εμπνευστής του, αλλά με ένα τραγούδι και γενικότερα με ένα κομμάτι τέχνης τα πράγματα είναι διαφορετικά…

Δεν μπορεί να εξαφανιστεί τόσο εύκολα, ούτε να διαπομπευθεί τόσο εύκολα γιατί δημιουργείται ζήτημα ελευθερίας του λόγου και Δημοκρατίας.

Γιατί πολύ απλά στο μυθιστόρημα του Όργουελ το βασικό πρόβλημα των ανθρωποφυλάκων στην αόρατη φυλακή ήταν να πείσουν τους κρατούμενους ότι δεν ήταν φυλακισμένοι αλλά φιλοξενούμενοι, έτσι ο μόνιμος φόβος του απότομου ξυπνήματος έγινε μακάριος τρόμος για τους ανθρωποφύλακες…

Μήπως και εμείς δώσαμε τόση προσοχή σε αυτό το τραγούδι και τους στίχους του γιατί μέσα λέει όλα εκείνα τα οποία λέμε κρυφά και σε παρέες κλειστές 2 χρόνια τώρα, όλα όσα λέμε κρυφά και εμπιστευτικά και κάπως εξευγενισμένα στα Social media για να μην μας περάσουν για γραφικούς η’ και ψεκασμένους…

Μήπως αυτή η ευρεία αποδοχή και επιδοκιμασία του τραγουδιού που μέτρα μόλις λίγες μέρες και ώρες στο youtube ήρθε στον σχετικά μοιρογραφικό χρόνο;;;

Σε μια στιγμή που η βουβή οργή, η κούραση και η αγανάκτηση θα αρχίσουν να ηχούν τους πρώτους βρόγχους του ενεργού κοινωνικού ηφαιστείου…;;; Γιατί όπως είχε πει και ο Αντώνης Καφετζόπουλος στην ταινία “Ακαδημία Πλάτωνος” :

“Να φοβάσαι την συνείδηση και οργή του απλού σιωπηλού ψηφοφόρου…Μόνο να ξυπνήσει γιατί τότε κάηκες…”.
Tags

Related Articles

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Close

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό. Περισσότερα

Κλείσιμο