Απόψεις

ΑLLAH HABIB SAHID – Ο ΑΛΛΑΧ ΑΓΑΠΑ ΤΟΥΣ ΜΑΡΤΥΡΕΣ: Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ 11Η ΣΕΠΤΕΜΒΡIOY 2001, ΣΤΟ BRADFORD

Γράφει ο Βασίλης Καραμπούλας

ΑLLAH HABIB SAHID – Ο ΑΛΛΑΧ ΑΓΑΠΑ ΤΟΥΣ ΜΑΡΤΥΡΕΣ, επιγράφεται το κείμενο του Βασίλη Καραμπούλα,

στο οποίο αποτυπώνονται ,  τα συναισθήματα και η εμπειρία του από την 11η Σεπτεμβρίου 2001, όταν βρισκόταν στο Bradford

Ακολουθεί το κείμενο

Ήταν ίσως 9 Σεπτέμβρη 2001, Ίσως να ήταν και 10. Βρισκόμουν στο Birmingham της Αγγλίας. Σπούδαζα.

Ήταν Παρασκευή βράδυ νομίζω. Κάπου εκεί χτύπησε το τηλέφωνο μου και ένας συντοπίτης, ένας «Καλυβιάρης», ένας «Ασπροπυργιώτης», συμμαθητής και κολλητός φίλος με πήρε τηλέφωνο.

Είχε μόλις φτάσει στο Bradford, για να σπουδάσει, και τα λόγια του ήταν τα εξής: «Βλάμη, δεν ξέρω να φάω, δεν ξέρω να πιω, δεν ξέρω πώς να γραφτώ στο πανεπιστήμιο, δεν ξέρω πώς να ανοίξω λογαριασμό στην τράπεζα, έλα πάνω.»

άπου εκεί, και γνωρίζοντας πόσο δύσκολο είναι να εκτελέσεις και τις  πιο βασικές τρέχουσες υποχρεώσεις, όταν μόλις έχεις πατήσει για πρώτη φορά σε ξένο έδαφος, και έχεις πάθει πολιτισμικό σοκ, όντας απόλυτα μόνος σου, πήρα το πρώτο τρένο για Leeds.

Όταν έφτασα στο Leeds, πήρα την ανταπόκριση για Bradford. Έφτασα εκεί βράδυ, και η πόλη με «τρόμαξε» κάπως.

«Πηγμένα» και κολλημένα το ένα δίπλα στο άλλο red-bricks σπίτια, που και που με αδικαιολόγητα μεγάλες καμινάδες, και ένας βαρύτατος αέρας πακιστανικού μαγειρευμένου φαγητού και καρυκευμάτων – και ήμουν λάτρης, αλλά παρά ήταν βαριά η μυρωδιά στην ατμόσφαιρα της πόλης. 9,5 στους 10 διαβάτες ήταν Πακιστανοί ή διαφεύγουσας εθνικότητας μουσουλμάνοι.

Γράφει ο Βασίλης Καραμπούλας

Δεν θυμάμαι πως βρέθηκα με τον φίλο μου. Θυμάμαι λίγο το 1ο βράδυ που κοιμηθήκαμε σε sleeping bags και πρόχειρα στρώματα στο δωμάτιο της εστίας του μαζί με μία κοπέλα, που ήταν μια αρκετά καλόψυχη επαρχιώτισσα από τη βόρεια Ελλάδα, και αρκετά φοβισμένη, ως τότε, από το πολιτιστικό σοκ και μόνο – δεν θυμάμαι το όνομα της.

 

Το επόμενο πρωί αρχίσαμε με τον φίλο μου το tour στην πόλη. Ήταν αρκετά νωρίς.

Σαν Ελληνάρες που ήμασταν, αποφασίσαμε να πιούμε πρώτα τις καφεδάρες μας, και μετά να κάνουμε τις δουλειές μας. Σε κάποια στιγμή της περιήγησης, περάσαμε από ένα δημόσιο κτήριο, και ο φίλος μου, που ήταν και είναι πάντα αλέγκρος, πιο αλέγκρος από μένα, και σχεδόν ποτέ δεν σοβαρεύεται, ξαφνικά σοβάρεψε:

«Βασίλη, η σημαία είναι μεσίστια. Κάτι έχει γίνει». Ο φίλος μου είχε ολοκληρώσει την στρατιωτική του θητεία, και μετά ήρθε στην Αγγλία για να σπουδάσει. Εγώ είχα φύγει κατευθείαν μετά το Λύκειο. Δεν ήμουν γνώριμος με τα στρατιωτικά λεξιλόγια και τους συμβολισμούς  ακόμα, και προσπέρασα αυτό που είπε, διώχνοντας τις ανησυχίες του, σαν τον μακάριο Ελληνάρα, που τίποτε δεν μπορεί να του χαλάσει την εκδρομή του: «Ε εντάξει ρε φίλε, τόσους Sir και ιππότες έχει η Αγγλία ! Κάποιος θα πέθανε”. Λίγο πολύ τον έπεισα, με την τεκμηριωμένη αυτοπεποίθηση μου, και συνεχίσαμε την βόλτα μας.

Δεν ξέρω αν πραγματοποιήσαμε τις δουλειές για τις οποίες με κάλεσε εκεί, ή αν τις μεταθέσαμε για την επόμενη μέρα – Ελληνάρες, γαρ. Όμως να που βρισκόμαστε μέσα στο Μουσείο Κινηματογράφου (National Science and Media Museum) του Bradford, παγκόσμια γνωστό και καταξιωμένο. Δεν μπορώ να θυμηθώ καθόλου το περιεχόμενο των ορόφων του. Πέρα από τον τελευταίο.

Βρισκόμασταν λοιπόν μπροστά σε κάτι μεγάλες εντοιχισμένες οθόνες και παρατηρούσαμε τα ψηφιακά εκθέματα (δεν θυμάμαι καν ποια). Ώσπου ακούω μια πολύ ψηλή ξανθιά αγγλίδα, υπάλληλο, ιδιαίτερα αναστατωμένη, να λέει στον συνάδελφο της «Φαίνεται ότι έγινε τρομοκρατικό  χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους!!!»

Λίγο τα 2 χρόνια που έκλεινα στην Αγγλία, λίγο τα Αμερικανικά media που είχα καταναλώσει από.. βρέφος, αμέσως κατάλαβα τι εννοούσε, αλλά δεν μπορούσα να το πιστέψω !

Γύρισα και την ρώτησα, αν εννοούσε τους συγκεκριμένους πύργους , περιγράφοντας τους. Μου είπε «ναι».

Ξαφνικά οι οθόνες που βλέπαμε τα εκθέματα άλλαξαν εικόνα και έδειχναν τις σκηνές των τρομοκρατικών χτυπημάτων. Νιώσαμε μια ξαφνική αναστάτωση στον χώρο. Αποφασίσαμε με τον φίλο μου να φύγουμε, αλλά πολύ σύντομα μας έδιωξαν κιόλας, αιφνίδια. Το μουσείο έκλεινε.

Φύγαμε άρον-άρον και πολύ ανάστατοι, και κατευθυνθήκαμε στην εστία.

Φυσικά δεν μπορώ να συμβουλευτώ τον «εσωτερικό μου χάρτη», όπως μπορώ να το κάνω για άλλα σημεία που είχα επισκεφθεί στην Αγγλία – δεν θυμάμαι ούτε δρόμους, ούτε τίποτα, παρότι πήγα αρκετές φορές έκτοτε στο Bradford.

Όμως δεν θα ξεχάσω πως στην διαδρομή προς την εστία, βλέπαμε τους «μουσάμπες» και τις «μουσαμπίνες» (τους μουσουλμάνους και τις μουσουλμάνες όπως τους αποκαλούσαμε εμείς οι έλληνες φοιτητές, βαρύτατα μουσουλμανικά ενδεδυμένοι/ες με κελεμπίες), να συρρέονται έξω από μαγαζιά και από σπίτια, με μία τεράστια χαιρεκακία, με ένα απόλυτο συνωμοτικό ύφος, και μία ειδεχθή κουτοπονηριά, και να χαμογελάνε κρυφά, και να συζητάνε ένθερμα, καθώς κλείνονταν πίσω από τις τζαμαρίες των μαγαζιών τους: γι’ αυτούς ήταν γιορτή !!!

Και αν με ρωτήσετε πως ήμουν σε θέση να το καταλάβω αυτό, θα σας πω πως με τον φίλο μου, ήμασταν οι πλέον ικανοί για να αντιληφθούμε αυτό το συμπίλημα χαιρεκακίας, συνομωσίας και κουτοπονηριάς, γιατί πολύ απλά .. ήμασταν χωριατόπαιδα !!! Τα μειονεκτήματα τα δικά σου τα αντιλαμβάνεσαι καλύτερα στον άλλο – και τίποτα δεν συναγωνίζεται τα επαρχιώτικα εκδικητικά συναισθήματα χαμηλής πνευματικής στάθμης  !

Φτάσαμε στην εστία. Μια παλιά εστία, με ξύλινους παλιούς κοινόχρηστους χώρους, επενδυμένους με πράσινες παλιές δερματίνες. Μέσα ήταν μόνο Άγγλοι/ιδες και λίγοι Αμερικάνοι/ιδες. Όλοι λευκοί. Και εμείς σαν other-whites αισθανθήκαμε ασφαλέστεροι μαζί τους, και εκείνοι μας δέχτηκαν, αυτονόητα, ως whites. Κανένας «ανατολίτης» δεν ήταν παρών στο χολ της εστίας, και ας ήταν περισσότεροι οι ανατολίτες φοιτητές στο Πανεπιστήμιο του Μπράντφορντ, και φυσικά μέσα στην ίδια την εστία. Όλοι οι παρευρισκόμενοι ήταν έντρομοι, και παρακολουθούσαν τις συγκρούσεις στην τηλεόραση, είτε καθιστοί κατά το σύνηθες, είτε πολλοί απ’ αυτούς σε καθιστή εμβρυακή στάση. Άλλοι έτρωγαν τα νύχια τους, άλλοι κρατούσαν τα πρόσωπα τους. Ήταν ελάχιστοι έως καθόλου όρθιοι, σαν να χρειάζονταν όλοι να κάτσουν. Η πόρτα τoυ hall ήταν κλεισμένη, ενώ αυτό δεν συνηθιζόταν στα χολ των εστιών. Κάποιοι την  είχαν κλείσει από φόβο. Μετά άρχισαν τα απανωτά τηλεφωνήματα των ελλήνων γονιών μας που μας έλεγαν ό,τι φαντάζονταν.. και μετά .. μετά δεν θυμάμαι τίποτα. Τέλος.

20 χρόνια μετά, ύστερα από αρκετή θεωρητική ενασχόληση και προβληματισμό, θα ήθελα να αντιπαραλληλίσω την μαζική (παράνομη) μετανάστευση και τις ανησυχίες των διεθνών υπηρεσιών πληροφοριών για τρομοκρατικά στοιχεία εντός των ροών της, με τις ανησυχίες εθνολόγων-εθνογράφων για (κατά βάση ειρηνικό, πληθυσμιακό) εκμουσουλμανισμό της Ευρώπης, στο απώτερο μέλλον.

Με την προσωπική μελέτη του Ισλάμ και του Κορανίου, και την ακαδημαϊκά πανθομολογούμενη πολιτική χροιά του (Ισλάμ = υποταγή).  Και τα χαιρέκακα, κουτοπόνηρα , εκδικητικά, μισάνθρωπα και συνωμοτικά χαμόγελα των μουσουλμάνων του Bradford, ανήμερα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001.

Η Αγγλία τους είχε δώσει την Βρετανική υπηκοότητα. Benefits. Εκπαίδευση. Ασφάλεια. Είχαν φάει όχι μόνο ψωμί, μα είχαν χτίσει επιχειρήσεις εκεί πέρα και περιουσίες. Τα παιδιά τους σπούδαζαν. Στην «Μικρή Αμερική».

Και όμως, αυτό δεν τους έλεγε τίποτα την στιγμή που 3.000 αθώοι άνθρωποι κάηκαν ζωντανοί, ή έγιναν κομμάτια, ή σκοτώθηκαν από εφιαλτική πτώση ή ασφυξία, ή αεροπορική σύγκρουση, εξαιτίας της δαιμονικής ιδιοφυίας του bin Laden , ενός διεθνούς τρομοκρατικού δικτύου, της Al Qaeda, και ενός τσούρμου αποτυχημένων, δυστυχισμένων και αποπροσανατολισμένων προσωπικοτήτων που στρατολογήθηκαν και έγιναν sahid  (μάρτυρες), kamikaze τουτέστιν, για μία θέση σε έναν κάλπικο παράδεισο με 72 παρθένες (που μπορεί να ήταν και 72 σταφίδες, μιας και οι επαΐοντες μιλάνε για πιθανότατα λανθασμένη μετάφραση).

Και πλάι στα 3.000 αυτά, άλλοτε ημι-άδεια, άλλοτε εντελώς κενά, φέρετρα, και 3.000 οικογένειες, να μην μπορούν ποτέ να συναντήσουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα έκτοτε, μα πάντοτε εκείνα, ως πνευματικές πλέον παρουσίες, να τις συντροφεύουν στις ατέλειωτες ώρες πένθους, πόνου, στενοχώριας και πικρής καταθλίψεως.

 

Βασίλειος Καραμπούλας

Β.Α. (Ηons) Political Science, The University of Birmingham

Φοιτητής Κοινωνικής Θεολογίας και Θρησκειολογίας, Ε.Κ.Π.Α.

Tags

Related Articles

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Close

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό. Περισσότερα

Κλείσιμο