FeaturedΑπόψειςΚοινωνία

Μάνδρα Αττικής. Η μαύρη Τετάρτη: 15/11/2017. Πέρσι σαν σήμερα: τo δικό μου ετήσιο μνημόσυνο

Μάνδρα Αττικής. Η μαύρη Τετάρτη: 15/11/2017. Πέρσι σαν σήμερα: τo δικό μου ετήσιο μνημόσυνο – Γράφει η Ελένη Μοσχοβούδη.

Γυρίζοντας πριν λίγο από τη δουλειά, συνειδητοποίησα ποια είναι η μέρα που ξημερώνει. Όχι ότι έχω ξεχάσει. Έχω όμως καταφέρει να απωθήσω. Μπήκα στο σπίτι. Κάθισα στον υπολογιστή και ο κατακλυσμός της αρχικής μου αρκούσε. Το fb άλλωστε δεν ξεχνά. Αυτό είναι χαρακτηριστικό του κρατικού μηχανισμού άλλωστε.

Σε λιγότερο από 4,5 ώρες μετρούσαμε εν αγνοία μας για το πνίξιμο μιας πόλης με ότι συνεπάγεται αυτό: πρωτίστως τους ανθρώπους της, εν συνεχεία τα όνειρά τους, και τέλος τις ιδιοκτησίες τους.

Πέρσι σαν σήμερα μιλούσα στο τηλέφωνο. Ήμουν χαρούμενη. Αυτό το θυμάμαι. Το έκλεισα και έπεσα να κοιμηθώ. Ξύπνησα τυχαία για να αντικρίσω μία »θάλασσα» λάσπης να με/να μας πνίγει.

Δεν χρωστάω τη συνέχεια της υπάρξεώς μου σε κανέναν Θεό εκείνη την Τετάρτη.

Την οφείλω στο παράδοξο του τυχαίου.

Την οφείλω στον πατέρα μου που έσπασε το παράθυρο. Την οφείλω στους διπλανούς μου γείτονες που άκουσαν το »βοήθεια πνιγόμαστε».

Την οφείλω στα δυο μου χέρια και πόδια που ήταν ικανά να σκαρφαλώσουν σκεπές για να επιβιώσουν.

Την οφείλω σε αυτούς που με έντυσαν, με στέγασαν, με τάισαν. Την οφείλω στη μάνα μου που 12 μήνες τώρα έρχεται καθημερινά αντιμέτωπη με την σάπια γραφειοκρατία ενός υποτελούς κράτους.

4,5 ώρες μετρώντας αντίστροφα αρκούν για να σε αλλάξουν ως »ανθρώπινο Υποκείμενο».

Πολλοί σήμερα βάζετε τη λάσπη ξανά. Δε θέλω να βλέπω άλλη λάσπη. Δε θέλω να ξαναδώ άλλη λάσπη.

Αρνούμαι.

Αρνούμαι, γιατί το κατέκτησα. Ελπίζω να μη δω, να μη δείτε και φέτος.

Θέλω να ακούω το Αllegretto από την 7η Συμφωνία του »Μεγάλου» γιατί σε αυτήν υπάρχει ο θάνατος και η ζωή.

Η ζωή που πάντα νικά. Το φως που από όπου και αν σου κλείσουν τις πόρτες, αυτό πάντα θα βρίσκει μια χαραμάδα. Και μια χαραμάδα αρκεί. Η ζωή δε χαρίζεται.

Η ζωή κερδίζεται. Κερδίζεται με την αλληλεγγύη.

Κερδίζεται με την αγκαλιά. Κερδίζεται με τους αγώνες.

Είμαι πολύ περήφανη για την κα. Χ… την κα. Στ…., την Δ…, την Α… και τόσους άλλους συνανθρώπους μου/συμπολίτες μου που έχασαν ο,τι πολυτιμότερο είχαν, τις μάνες, τα παιδιά, τους πατεράδες τους, γιατί μες στον βουβό και σκοτεινό θρήνο της τραγικής απώλειάς τους, στέκονται ακόμα όρθιοι και αγωνίζονται για τη ζωή που μένει πίσω. Όχι ως ήρωες. Αλλά ως τραγικά θύματα του κράτους. Στέκονται όρθιοι και αγωνίζονται. Υπερήφανα. Αγέρωχα. Παλικαρίσια.

Να ψάχνετε »συντρόφους». Να πονάτε. Να αγαπάτε. Να ξεπερνάτε. Να αγαπάτε! Να αγαπάτε! Να αγαπάτε!

Γιατί: Ubi dubium ibi libertas (= Όπου αμφισβήτηση, εκεί ελευθερία.)

Λ. σε αγαπώ 

 

Tags

Related Articles

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Close

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό. Περισσότερα

Κλείσιμο